Sąd rodzinny wydaje nakaz sprzedaży domu rodzinnego pary stanu wolnego (TOLATA) w czasie kwarantanny (V przeciwko W [2020] EWFC 25)
W niedawnej sprawie pary niezamężnej V przeciwko W [2020] EWFC 25, decyzją HHJ Vincent w Sądzie Rodzinnym w Oksfordzie, nakazano, aby dom rodzinny został jak najszybciej wystawiony na sprzedaż,pomimo prośby ojca, aby sprzedaż jest odroczona do czasu, gdy najmłodsze dziecko zakończy naukę w pełnym wymiarze godzin.
Na pierwszy rzut oka wydaje się to zaskakującą decyzją Sądu Rodzinnego.
Zostało to wykonane podczas kwarantanny nałożonej przez rząd Wielkiej Brytanii w wyniku globalnej pandemii COVID-19 oraz w czasie, gdy ojciec (zajmujący dom rodzinny z najmłodszym dzieckiem) przez ostatnie pięć lat był niezdolny do pracy z powodu choroby. Jednak w rzeczywistości było to pragmatyczne podejście Sądu Rodzinnego.
Tło Sprawy
V i W byli w związku od 1995 do 2017 roku.
Mają dwójkę dzieci; najstarszy ma 19 lat, a najmłodszy 14.
V (matka dzieci) i W (ojciec dzieci) kupili wspólnie dom rodzinny w 1997 roku.
Oboje zajmowali nieruchomość do momentu rozstania w 2017 roku.
Po separacji ojciec V nadal przebywał w domu rodzinnym od poniedziałku do piątku każdego tygodnia.
W czasie rozprawy V był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy.
W był samozatrudniony, ale od 2015 r. był niezdolny do pracy z powodu choroby.
W miał nadzieję, że będzie mógł wrócić do pracy, jeśli jego stan się poprawi po dalszym leczeniu.
MATKA V złożyła wnioseko zarządzenie na podstawie sekcji 14 Ustawy o trustach gruntów i mianowaniu powierników z 1996 r. („ToLATA”) w celu stwierdzenia praw stron do nieruchomości i jej sprzedaży[ section 14 of the Trusts of Land and Appointment of Trustees Act 1996 (“ToLATA“) for a declaration as to the parties’ beneficial entitlements to the property and for its sale].
OJCIEC W złożył wniosek na podstawie Załącznika 1 Ustawy o dzieciach z 1989 r.[ under Schedule 1 of the Children Act 1989 for V’s share of the family home to be held on trust for the benefit of the parties’ youngest child until such time as he finishes full-time education], aby udział V w domu rodzinnym był powierzony powiernictwu na rzecz najmłodszego dziecka stron do czasu, gdy zakończy ono naukę w pełnym wymiarze godzin.
W. początkowo twierdził, że udział w domu rodzinnym był 85:15 na jego korzyść; przyznał jednak, że na jeden dzień roboczy przed ostateczną rozprawą doszło do zajęcia interesu 50:50.
Sekcja 14 ToLATA
Sekcja 14 ToLATA przyznaje Sądowi szerokie uprawnienia ustawowe. Umożliwia każdej osobie, która jest powiernikiem ziemi lub ma udział w majątku podlegającym powiernictwu ziemi, złożenie wniosku do sądu o wydanie zarządzenia dotyczącego wykonywania przez powierników którejkolwiek z ich funkcji lub oświadczenia jako do charakteru lub zakresu zainteresowania osoby majątkiem będącym przedmiotem trustu.
Dlatego zakres sekcji 14 umożliwia Sądowi wydanie nakazu sprzedaży nieruchomości. Język użyty w sekcji 14 ToLATA jest raczej niejasny, ale dotyczy współwłaścicieli nieruchomości, którzy są uważani za powierników gruntów na mocy ToLATA.
Przy ustalaniu, czy wydać nakaz zgodnie z sekcją 14 ToLATA, sekcja 15 określa, co Sąd musi wziąć pod uwagę;
intencje osoby (osób), które utworzyły trust,
cel, dla którego mienie podlegające powiernictwu jest utrzymywane,
dobro wszelkich małoletnich dzieci, które zajmują nieruchomość podlegającą powiernictwu jako ich dom oraz,
interesy dowolnego zabezpieczonego wierzyciela dowolnego beneficjenta.
Sekcja 15(c) podtrzymana
Trybunał orzekł, że artykuł 15(c) ToLATA (tj. dobro małoletnich dzieci) jest istotnym czynnikiem do rozważenia, ale nie jest to najważniejszy czynnik.
Załącznik 1 do Ustawy o dzieciach z 1989 r. umożliwia rodzicowi (lub osobie, z którą dziecko ma mieszkać, jak określono w postanowieniu o uzgodnieniach dotyczących dziecka) wystąpienie do sądu o szeroki wachlarz nakazów zapewniających finansowe zabezpieczenie dziecka.
Ojciec W złożył wniosek zgodnie z załącznikiem 1(d) Ustawy o dzieciach z 1989 r., aby udział matki V w domu rodzinnym był powierzony powiernictwu ich najmłodszego dziecka do czasu ukończenia przez niego uniwersytetu (w którym to momencie powróciłby do V). W twierdził, że był głównym opiekunem dziecka.
Przy ustalaniu, czy wydać nakaz zgodnie z załącznikiem 1 do Ustawy o dzieciach z 1989 r., Sąd musi wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w tym:
dochód, zdolność zarobkową, majątek i zasoby finansowe, które każda osoba posiada lub może posiadać w dającej się przewidzieć przyszłości,
potrzeby finansowe, obowiązki i obowiązki, które każda osoba ma lub może mieć,
potrzeby finansowe dziecka,
dochód, zdolność do pracy zarobkowej, majątek i inne środki finansowe dziecka,
jakakolwiek niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa dziecka oraz
sposób, w jaki dziecko było lub miało być kształcone lub szkolone.
Sprawa została rozpatrzona zdalnie online za pośrednictwem Cloud Video Platform ze względu na ograniczenia związane z COVID-19. Sąd odrzucił wniosek W o zawieszenie wniosku zgodnie z załącznikiem 1 Ustawy o dzieciach z 1989 r., ponieważ między innymi okres pobytu był niepewny i spowodowałby niepotrzebną zwłokę dla stron i ich dzieci. Sąd uznał również, że kwestie w obu wnioskach nakładały się na siebie i argumentowano, że zatrzymanie jednego z wniosków (jak wnioskował W) pozwoliłoby W na poprawę jego sytuacji i podjęcie kolejnej próby rozpatrzenia wniosku ToLATA.
ANALIZA DECYZJI
Sąd uwzględnił wniosek matki V o wydanie nakazu sprzedaży domu rodzinnego.
Matka V nadal wpłacała składki na hipotekę domu rodzinnego, ale w momencie składania wniosku V przebywała w izolacji gdzie indziej i dlatego nie mogła korzystać ze swoich wkładów na spłatę kredytu hipotecznego.
HHJ Vincent stwierdziła w swoim wyroku, że „nie byłoby…rozsądne oczekiwać, że [V] będzie partycypować w spłacie kredytu hipotecznego w okolicznościach, w których nie mieszka w nieruchomości i nie otrzymuje czynszu najmu od [W]”.
Z drugiej strony ojciec W. nie mógł sobie pozwolić na mieszkanie w domu rodzinnym bez pomocy rodziców lub V. Jako dowód W stwierdził, że ciągła pomoc finansowa ze strony rodziców nie była gwarantowana.
W liście skierowanym do Sądu od rodziców W. stwierdzili, że coraz trudniej im było opłacić czesne najmłodszego dziecka w szkole.
W nie był w stanie podać realistycznego harmonogramu powrotu do pracy ani dowodów na poziom dochodu, którego mógłby się spodziewać.
Obie strony miały niezabezpieczone długi, a W nie wskazał, w jaki sposób będzie je obsługiwał bez sprzedaży domu rodzinnego.
Sąd uznał, że istniało znaczne ryzyko przejęcia przez komornika domu rodzinnego w przypadku, gdyby W nie było go stać na spłatę kredytu hipotecznego.
Istniały dowody na to, że spłata kredytu hipotecznego zalegała wcześniej, podczas gdy W był odpowiedzialny za spłatę.
Ponadto Trybunał uznał, że istnieje ryzyko, że W może nie być w stanie utrzymać domu rodzinnego w okresie odroczenia, o który się ubiegał.
V i W musieli mieszkać osobno i oboje chcieli mieszkania, które umożliwiłoby im spędzenie czasu z dwójką dzieci.
Okres odroczenia sprzedaży, o który wnioskował W, wynosił od 7 do 8 lat, w zależności od tego, czy najmłodsze dziecko miało rok przerwy przed ukończeniem studiów licencjackich. Na górnym końcu tego przedziału okres odroczenia sprzedaży oznaczałby, że V zbliżałaby się do swoich 60. urodzin, zanim byłaby w stanie uwolnić się od swojego udziału w nieruchomości.
Stwierdzono, że bardzo mało prawdopodobne jest, aby V uzyskał kredyt hipoteczny w tym wieku, nawet z depozytem ze sprzedaży domu rodzinnego.
Trybunał zauważył również, że V była narażona na konsekwencje złej zdolności kredytowej i że nadal będzie narażona na to ryzyko, jeśli nieruchomość nie zostanie sprzedana przez siedem lub osiem lat.
Trybunał odrzucił argument, że najmłodsze dziecko musiało mieszkać w domu rodzinnym, który znajdował się blisko jego dziadków i jego szkoły oraz który posiadał ogród. To nie były „potrzeby”; jego potrzeby miały być wspierane finansowo, ubrane, nakarmione i zaspokojone jego codzienne potrzeby. Istnieją również dowody na to, że szkoła dziecka wyraziła zaniepokojenie obecnymi warunkami mieszkaniowymi.
Było jasne, że matka V była bardziej zabezpieczona finansowo niż W.
Jednakże, ponieważ strony nie były małżeństwem, HHJ Vincent stwierdził, że nie jest od niej wymagane (jak mogłoby być w innym przypadku) osiągnięcie wyniku, w ramach którego osoba o niższych dochodach w związku otrzymuje rekompensatę przez żywiciela rodziny.
